تــا دل گذرش بــه ملک الملاک افتـــاد
یادم به همــــان قصّه غمنــــاک افتاد
یـــادم زِ حسیــن(ع) و اهل بیتش آمد
اشکـــم به رخ و گـــونه نمنـــاک افتاد
چشمـــان دلــــم به کربلا راهـــی شد
چشمـــم به همـــان مردم نــاپاک افتاد
انــدردل من شعله ای از آتــش کیـــن
زان مردم بــی شعــور وادراک افتاد
اعمــاق زمیــن هم الـعطش می گـوید
یادم به همــان ســـاقی بی بـــاک افتاد
شدظهروزمین زِخون حق رنگین شد
هر گوشــه بدنهــای پر از چـاک افتاد
تیــری به گلوی تشــنه ای پاســـخ داد
چون تیروکمان به دست ضحّاک افتاد
گویـــی که قیــامت شده بر اهل حـرم
چون چشم زنـان به زین وفتراک افتاد
آتـــش زمیــان خیـمه ها شعله کشـــید
پاهـــای برهنــــه روی خــاشاک افتاد
هنــگام غــروب آفتـــاب انـــدر دشت
صد پــاره شد آفتــاب و بر خاک افتاد
سرهـــای محبّــان حسین ابن علی(ع)
از روی بدن چه تیــز و چـالاک افتاد
سرهــا همه بـار دیــگر انــدر معراج
بر نیـــزه آن لشـــگر سفـّـاک افتـــاد
حک گشـــته فســـانه تـو اندر دل مــــا
چون تیـشه به دست مرد حکـّاک افتاد
روشن شده مشعل حســـین(ع)اندردل
زان آتـــش دل شعــله در افـلاک افتاد
ازهیبت حضرت حسین ابـن علی(ع)
حوری و مَلک به سجده بر خـاک افتاد
بر زخــــم دل «فانی» دلـــداده زِکف
فریاد حسـین(ع) علاج وتریـاک افتاد
نظرات ()
